Ağladı (Efkar Tepesi)

Efkar Tepesine geldi hayali

Boğazıma sarıldı da ağladı

Yıkılmış bedeni perişan hali

Öldü öldü dirildi de ağladı

Kızarmadan koparılmış nar gibi

Mayısta kurumuş bir pınar gibi

Yıldırımlar çarpmış dev çınar gibi

Düştü yere serildi de ağladı

Görmesini bilen göz aptallaştı

O nasıl damlaydı o nasıl yaştı

Yanaklarındaki dereler taştı

Göz arkları yarıldı da ağladı

Öyle donup kaldım taş kesildim taş

Açtı kollarını dedi gel yaklaş

Dedim utanırım gelme uzaklaş

Sözlerime darıldı da ağladı

Ne bir selam ne bir mektubun değdi

Gönlün nerelerde ve kiminleydi

Yıllar önce aklın fikrin nerdeydi

Sitemiyle kırıldı da ağladı

Tanıdım karşıdan yürümesini

Okşadım saçını duydum sesini

Aşkın kenetleşmiş kelepçesini

Sıktı sıktı yoruldu da ağladı

Gördüm Efkar Tepesine çıktı da

Seyretti Artvin’e baktı baktı da

Çoruh Nehri gibi aktı aktı da

Karadeniz duruldu da ağladı