Anlayın Dinleyin Veysel'i

Veysel Hakk’a erdi cahil anlamaz

Boşuna arayıp sorman Veysel’i

Tellal oldu ama kimse dinlemez

Kulağınla duysan görmen Veysel’i

Onu görmek yetmez Kâmil olmazsan

Sazında sözünde mânâ bulmazsan

Gözleri kör diye kale almazsan

Olur olmaz şeye yorman Veysel’i

Sadık yarim diye toprağı seçmiş

Kazma ile ekmiş orakla biçmiş

Bahçe bağda aşlak sarmış dip açmış

Sakın köylü diye yermen Veysel’i

Nice güzellere bağlanmış kalmış

Arı gibi çiçek dermiş bal salmış

Uzun ince yolda gaflete dalmış

Düz iken yokuşa sürmen Veysel’i

İçindeki aşkı yare yazdırmış

Hislerini beyit beyit dizdirmiş

Küçük Veysel Ahmet köy kent gezdirmiş

Bırakın açılsın dürmen Veysel’i

Pir Sultan Abdal’ın izin sürmüş

Yunus’ta Tapduk’ta kendini görmüş

Agahi Kemter’in sırrına varmış

Onlardan aşağı görmen Veysel’i

Onu Yüzbaş’oğlu Mihmanî’den sor

Ali İzzet ile Devranî’den sor

Aziz Üstün’den sor Aziyet’ten sor

Bunlar yol dostuydu kırman Veysel’i

Onu Hüseyin’e Kul Sabri’ye sor

İstersen İzzet’e Hasgül’e de sor

Emlek Yöresini bilenlere sor

Dağa taşa sorun durman Veysel’i

Adım adım gezmiş vatanı yurdu

Kardeş kılmış Sünnî Alevî Kürd’ü

Birlik dirlik için çırpındı durdu

Sevgiye mal edin harman Veysel’i

Bayrağı toprağı genel hak görmüş

Atasına minnet duymuş iz sürmüş

Bölücü bağnazı taşlamış yermiş

Derde deva edin derman Veysel’i

Emaneti der ki iyi tanırım

Filozof tabiri yetmez sanırım

Çağın ozanıydı benim onurum

Ümmi cihan gelse vermen Veysel’i