Bir Senenin Dört Mevsimi

Bir senenin dört mevsimi güzeldir

Ama ilkbaharın ayrı süsü var

Eksikleri gedikleri düzeltir

Kendisine mahsus bir övgüsü var

İlkbahar gelince cana can katar

Yılan kavlar tüylü hayvan tüy atar

Kuşlar yuva yapar kirpi ev tutar

Artık her canlının bir hanesi var

Bütün canlılarda başlar aşk işi

Dişi erkek arar erkekse dişi

Birleşmeye davet eder eş eşi

Üreyip çoğalma meselesi var

Bunca varlık ilkbahardan alır hız

Bu sevinci tarif etmek imkansız

Mırıldanır inek sağar sarı kız

Çehresinde sevgi ifadesi var

Birden al yeşile bürünür dağlar

Karlar erir sular aşk ile çağlar

Meyveyle yüklenir bahçeler bağlar

Bunda bahçıvanın sermayesi var

Çiçek öylesine sever baharı

Kimisi masmavi kimi sapsarı

Her çilekte dolaşırken bir arı

Her ağaçta bir yavru kuş sesi var

Çoban kavalının namelerinden

Keçi otlamağa kalkar yerinden

Koyunun süt dolu memelerinden

Koklayarak kuzu emzirmesi var

Kelebekler ipil ipil uçarken

Papatyalar pırıl pırıl açarken

Yaylacılar yaylasına göçerken

Her obanın ayrı kafilesi var

Suda dahi cıvıldaşır balıklar

Çeşmelerden dolgun akar oluklar

Çadırlarda peynir dolu tuluklar

Kapta tereyağın şahanesi var

Çiftçi kardeş ilk baharı çok sever

Kimi bostan eker kimi ot döver

Kocaman daima güzeli över

Aşıkların bundan başka nesi var