Daha deniz görmemiş bir çoban çocuğuyum
Bu dağların eskiden aşinasıdır soyum
Bekçileri gibiyiz ebenced buraların
Bu tenha derelerin
Bu vahşi kayaların
Görmediği gün yoktur sürü peşinde bizi
Her gün aynı pınardan doldurur destimizi
Kırlara açılırız çıngıraklarımızla
Okuma yok yazma yok bilmeyiz eski yeni
Kuzular bize söyler yılların geçtiğini
Arzu başlarımızdan yıldızlar gibi yüksek
Önümüzde bir sürü yanımızda bir köpek
Dolaştırıp dururuz daüssılayı
Her adım uyandırır ayrı bir hatırayı
Anam bir yaz gecesi doğurmuş beni burda
Bu çamlıkta söylemiş son sözlerini babam
Şu karşıki bayırda verdim kuzuyu kurda
Suna’mın başka köye gelin gittiği akşam
Gün biter sürü yatar sararan bir ayla
Çoban hicranlarını basar bağrına yayla
Kuru bir yaprak gibi kalbini eline al
Diye hıçkırır kaval
Bir çoban parçasısın olmasan bile koyun
Daima eğeceksin başkalarına boyun
Hülyana karışmasın ne şehir ne de çarşı
Yamaçlarda her akşam batan güneşe karşı
Uçan kuşları düşün geçen kervanları an
Mademki kara bahtın adını koydu çoban
Nasıl yaşadığımdan ne içip yediğimden
Çıngırak seslerinin dağlara değdiğinden
Anlattı uzun uzun
Şehrin uğultusundan usanmış ruhumuzun
Nadir duyabildiği taze bir heyecanla
Karıştım ogün bugün bu zavallı çobanla
Gönlümü yayla yaptım Bingöl Çobanlarına