Dediler Bulunmaz Eşi Ayarı

Bir zaman bir çoban tuttular köye

Dediler bulunmaz eşi ayarı

Sürüyü gütmekte ustadır diye

Hep över dururdu köyün muhtarı

Çoban otururdu mani düzerdi

Gerdan kırar gözlerini süzerdi

Tilki gibi durmaz gece gezerdi

Yürütürdü kümeslerden kazları

Yazsam bu çobanı sığmaz destana

Neler etti değirmenci Mestan'a

Kazara bu çoban girse bostana

Soymadan yutardı on beş hıyarı

Bu çobanın bir beygiri var idi

Kemirirdi fidanları yer idi

Sağ tarafı görmez gözü kör idi

Hep solaydı bu beygirin zararı

Bir gün çoban korulukta oturmuş

Uyur iken kır beygiri yitirmiş

Meğer onu kurtlar yemiş bitirmiş

Derede bulundu eski yuları

Köylü uğraşırdı hasat zamanı

Biçer döver ayıklardı harmanı

Hırsız çoban hiç vermezdi amanı

Torba torba yürütürdü çavdarı

Çekilmezdi bu çobanın zortluğu

Tümsek tümsek yığın yığın otluğu

Köylüde un kalmaz deste kıtlığı

Hep doluydu bu çobanın anbarı

Her gün göze kestirirmiş iriyi

Öldü diye getirirmiş deriyi

Koyaklarda yatırırmış sürüyü

Külek külek sağıyormuş davarı

Köylü dayanamaz oldu sesine

Aç kalan kuzunun inlemesine

Bir daha geriye dönmemesine

Sürdüler çobanı köyden dışarı

Köylüler muhtara dediler hele

Nasıl inandırdın bizi bu kele

Sonunda muhtarı aldılar ele

Verdiler bir iyce tatar tımarı

Aşık Daimi'yim bu bir bilmece

Bakır kazan sütle doldu silmece

Köylü her işinde yaptı imece

Günden güne arttı kazancı karı