Sözler
Yazı tipi, satır ve paragraf aralığını yan panelden ayarlayabilirsiniz.
Hoş geldiniz dayıları
Hoş geldiniz safa ile
Zabit donunu giymiş de
Baş(ında) eğdirme efe ile
Kadanı allım dayısı
Eşim ellerin iyisi
Obalar hergin' ederken
Hozan kalıcı Kıyı'sı
İkisin' de bana verin
Biri şapka biri börkü
Çayırlığa at bağlar da
Hemen değiştirir örkü
Bu yıl da biçerim ekin
Elden sakını sakını
Eşim Binboğa'dan gelir
Sümbül sokunu sokunu
Aşığım anam aşığım
Ben aşığı savuşuğum
Aramazdım sürmel' eşim
Böğrümde olsa beşiğim
Ekmeğimi ederim de
Gene işimi tutarım
Ha gelmezsen sürmel'eşim
Sarıkız ile yatarım
Saba el yaylaya çıkar
Söker sehilin bekarı
Ne şöhretli kağnı vurur
Yanar da gelir tekeri
Ben Kesik'e gidiciyim
Eşim bana sallar zavur
Çiftinin önüne çıkmış
Anam kardeşlerim gavur
Kutmu döşek kutmu yorgan
Gelir üstüne uzanır
Deli imiş sürmel' eşim
Mirasçıya mal kazanır
Gitmezdim bibim oraya
Hatırını kıramadım
Böğrüme beşik alıp da
Bir murazcık alamadım
Kadan' allım Nesli Dezze
Dünyadan bir tat almadım
Boynuna çente takıp da
Okula bebek salmadım
Kadan' allım gelin bibi
Eşi ölen olur aşık
Töbe aklımdan çıkmıyor
Olmaz olasıca beşik
Camızın' suya koyursa
Boynuzu yan devirir
Anan karı baban koca
Koc' evini kim çevirir
Kötü şorun' duymadım da
Beni öldürüyor derdi
Çek koyunu sürmel' eşim
Kesik derler dede yurdun
Hezerine hüzerine
Kuşlar konmuş mezerine
Sabahınan al atını
Çekin Yalak pazarına
Kaynaklar
Ayşe Işık
Kaynak notu: Ağıt. Söyleyen: Karısı Döne. Kaynak kişiler: Ayşe Işık (1932), Yeşilkent (Yalak), Sarız; Dudu Yılmaz (1926), Bozgüney (Kan), Tufanbeyli; Elif Korkmaz (1328), Karayurt, Sarız. Zabit, subay; Don, giysi, elbise; Eğdirme efe, şapkanın başa eğri bir şekilde giyilmesi, fiyaka için yapılırdı; Oba, el; Hergetmek, herk etmek, tarlayı bir yıl boş bırakıp ekime hazırlama işi, nadas; Hozan, tarlanın ekiimeyip boş bırakılması; Kıyı, Binboğa dağlarının eteklerinde bir yer adı; Börk, elde örülüp başa giyilen filikten yapılmış bir çeşit kalpak; Örk, atın bağlandığı kazık. Bunun demirden olanına sikke denir; Elden sakınmak, başkalarından çekinmek; Sarı kız, görümcesi; Saba, sabahleyin, burada vakti gelince; Sehilin bekarı, birkaç aylığına Çukurova'ya çalışmaya gidenlere (evli de olsalar) bekar denirdi; Kağnı vurmak, ekin saplarını düzenleyip kağnıya vurmak, gelirken onun yolda düşmemesini sağlamak büyük ustalık isterdi. Aksi halde ele güne rezil olmak da vardır; Kesik, Yeşilkent kasabasında Kilise Yeri dedikleri yerdedir; Zavur sallamak, azarlamak, yüksek sesle hitabetmek; Kutmu, kutnu, ipekle karışık bir çeşit dokuma. O zamanlar kutnu her evde bulunmazdı; Bibi, hala; Muraz, murat, dilek; Çente, çanta; Töbe, tövbe; Boynuzun yan devirmesi, ilkbahar gelince camuzlar dere kenarındaki yarlarla oynar, bu, canlılık, kuvvetlilik işaretidir. Ayrıca her ailenin camuz koşamayacağı de bilinmelidir; Karı, yaşlı, ihtiyar. Yaşlı kadınlara karı, erkeklere koca denir; Koc' ev, koca ev, büyük ev; Şor, söz, laf; Hezerine hüzerine, uyak için söylenmiş bir söz; Mezer, mezar; Yalak, şimdiki Yeşilkent kasabasıdır. Öyküleriyle Ağıtlar - Ahmet Z. Özdemir, T.C. Kültür Bakanlığı Yayınları: 1626, Halk Kültürlerini Araştırma ve Geliştirme Genel Müdürlüğü Yayınları: 213, Halk Edebiyatı Dizisi: 45, Birinci Baskı, Milli Kütüphane Basımevi, Ankara - 1994, s.124-125-126. Sözleri Evren Seçkal tarafından gönderilen bu türkü 1.466 defa görüntülenmiştir. «Efendi Mortaş'ın Ağıdı 1» isimli türküye ait hikaye kaydı bulunmaktadır.
Kaynağı aç