Hep bir bütün idik yokluk içinde
Bir gölge halinde acuna düştük
Kimimiz şaşırdık yolun ucunda
Kimimiz irkildik niçüne düştük
Kimimiz nur gibi geçti uzağa
Kimimiz yel gibi vardı durağa
Kimimizin yolu sardı zorağa
Kimimiz daha pek zoruna düştük
Kimimiz süzüldük melekler gibi
Kimimiz döküldük çiçekler gibi
Ozanoğlu biz de peyikler gibi
Kara bir boşluğun içine düştük