Köylüler

Mutluluk rüzgarı eser havada

Bulgur pilavı pişer tavada

Öküzü tarlada suyu kovada

Geceyi gündüze katar köylüler

Bir türkü tutturur dağın başında

Sorumluluk biner çocuk yaşında

Baharda yazında karakışında

Tohumu tarlaya atar köylüler

Dedesi ebesi gelini kızı

Kaynana görümce kayın baldızı

Kalkarlar doğunca çoban yıldızı

Sabahtan akşama koşar köylüler

Akşamları bir araya gelirler

Ocağın başına hep çömelirler

Çırayı üfleyip de ölçerirler

Sıcacık yuvada yatar köylüler

Yorgun-argın uzanırlar yatağa

Sabah çıkacaklar çünkü atağa

Topraktan evleri benzer otağa

Neşeyi neşeye katar köylüler

Bugünün işini koymaz yarına

Yoksulu da ortak eder varına

Aldırmaz dağların beyaz karına

Doğada hep nöbet tutar köylüler

Biri açken diğeri tok yatamaz

Bir lokmayı bile yalnız yutamaz

Bir çiftçi sözüne yalan katamaz

Doğruyu ortaya atar köylüler

Ozan Arif sever tüm köylüleri

Köyünde geçirdi tatlı günleri

Yaktı beni köylü kızın gülleri

İçimde gül gibi açar köylüler