On'ki İmam Dergahına Varamaz

Pir Sultan Abdal

Kaynak notu: Musahipten, Alevilikte yol kardeşi, ahiret kardeşliği sözü vermiş olan kimseden; Özün seçen, kendini yol kardeşinden üstün gören, ondan ayrı tutan veya bağını koparan; Musahip, Alevi-Bektaşi geleneğinde evli iki çiftin ikrar vererek hayat boyu birbirlerinden maddi ve manevi olarak sorumlu oldukları ahiret kardeşliği kurumu; On'ki İmam, Hz. Ali ile Hz. Fatıma'nın soyundan gelen, kutsal kabul edilen on iki İslam önderi; Anın, onun, o kişinin; Hışmından, gazabından, öfkesinden; Varisi, mirasçısı, haklarını ve sorumluluklarını devralan yoldaşı; Kallaş, kalleş, sözünde durmayan, hilekar, güvenilmez kimse; Bahane, kusur bulma arayışı, suçlama, asılsız gerekçe; Anı da, onu da; Ulu hana, her şeyin serbest ve başıboş olduğu geçici dünya hanına (veya yoldan düşmüşlerin sürüldüğü topluluk dışı yere); Ahırı, sonu, neticesi, geleceği; Oduna, ateşine; Güman, şüphe, zan, güvensizlik, kuşku; Şefaatçi, günahların bağışlanması için Hak katında aracılık eden, yardımcı olan; Bed huylardan, kötü huylardan, çirkin karakterli insanlardan; Bezili, bezmiş, bıkmış, usanmış; Umutçuğu, küçücük bir umudu, son beklentisi; Üzülü, kesilmiş, kopmuş; Küsülü, kırgın, dargın, konuşmaz halde anlamlarına gelmektedir. Pir Sultan Abdal - Ahmet Özdemir, Sivas Platformu Yayınları: 6, İkinci Baskı, İstanbul - 2010, s.335. Sözleri Evren Seçkal tarafından gönderilen bu türkü 43 defa görüntülenmiştir.