Poyraz Ali Çavuş'un Ağıdı

Haber alır sevinirdim

Varlığıyla avunurdum

Kendince bir filozoftu

Gizli gizli övünürdüm

Selden odun kapılır mı

Çıkmaz yola sapılır mı

Sanki babam şaka yapmış

Böyle şaka yapılır mı

Bilemedim miktarını

Gözetmedin çıkarımı

Babam için ağıt yaktım

Anlan benim efkarımı

Sözüm savruk bağlayamam

Ateşim var dağlayamam

Boğazımda bir top düğüm

Yaşım geçti ağlayamam

Odun kestim tırık gibi

Kimisi de sırık gibi

Biliyorum babam öldü

Bir kanadım kırık gibi

Biraz acı biraz baldı

Kimimize korku saldı

Ölen bizim babamızdı

Anacığım yetim kaldı

Silahım yok nişancıyım

Müşterisiz bir hancıyım

Babam evde olmayınca

Evimize yabancıyım

Tarlamız var bayır gibi

Ekinim var çayır gibi

Teneşirde yatar babam

Yorulmuş ta uyur gibi

Evimizde feryat figan

İçim yanar çıkmaz duman

Yaşı doksan idi ama

Bana göre daha fidan

Ateştir yana dediler

Ne oldu sana dediler

Dolu dolu yaşamıştır

Ne mutlu ona dediler

Zaman akar geçer gördüm

Güçlüleri naçar gördüm

Ne de sevenin varımış

Ektiğini biçer gördüm

Görünüşte sarp yamaçtı

Bozdoğan'dan bir andaçtı

Gölgesine sığınırdık

Bence ulu bir ağaçtı

Kimse ile yarışmazdı

İnancıma karışmazdı

Çok kızardı ham sofuya

Yıldızları barışmazdı

Doksanını aşkın yaşı

Bizler için Hint kumaşı

Çalışırdı gece gündüz

Hepimize yetti aşı

Yorulmaz bir ırgat idi

Kılavuzu sebat idi

Herkes bilir inadını

Bu onda bir sıfat idi

Boş oturmak onca suçtu

Beklemedi birden göçtü

Sıkıntı vermesin diye

Ecel ona kucak açtı

Yüksek ördüm duvarımı

Göremedim civarımı

Bir tür vasiyet eylemiş

Alın demiş davarımı

Gelinleri salmadılar

Yemek yendi kalmadılar

Yerlerine ben utandım

Oğullarım gelmediler