Türkü

Şu Divane Gönlüm Bahar Çağında

Erzincan

Sözler

Yazı tipi, satır ve paragraf aralığını yan panelden ayarlayabilirsiniz.

Şu divane gönlüm bahar çağında

Bülbülüm ne çare ötemiyorum

Ceylanım kayboldu geçti bağımdan

Fakat kement atıp tutamıyorum

Bana derler sen de gel geç o yardan

Halil gibi cismim kurtulmaz nardan

Ben de Mansur gibi kurtulmam dardan

(Mansur gibi cesedim dur olsa dardan)

Ser veririm Billah geçemiyorum

Alemin sözünden yandım yakıldım

Şükür aşkın kantarına çekildim

Katre idim göl ummana döküldüm (akındım)

Kem sözü zehirmiş içemiyorum

Aslım cinsim ola Mansuru Hallaç

(Aslım cinsim ola ki Şah-ı Pevaç)

Dost olan dostuna olurmuş muhtaç

(Çar köşe cihandan alırdı haraç)

Derler Davut Sulari'ye gözün aç

Dumandır etrafım açamıyorum

Kaynaklar

Davut Sulari

Kaynak notu: Halil: Ateşin yakmadığı Hz. İbrahim'den söz ediliyor. Mansur: Ene'l-Hak sözüyle darağacına gönderilen ünlü sufi. Aşıklık Geleneği ve Günümüz Halk Şairleri, Güldeste, Feyzi Halıcı, Ankara 1992. Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu, Atatürk Kültür Merkezi Yayını - Sayı: 58, s.393; Yirminci Yüzyıl Türk Halk Şairleri Antolojisi - Emir Kalkan, Kültür Bakanlığı Yayınları: 1295, Gençlik ve Halk Kitapları Dizisi: 61 (Yayımlar Dairesi Başkanlığının 22.10.1991 tarih ve YAPKUR 928-1-984 sayılı makam onayı ile birinci defa 10.000 adet bastırılan seri), Ankara - 1991, s.332; Efendiler Bağı - Davut Sulari, Yaşamı ve Şiirleri - Sadık Yalsızuçanlar, Yayın No: 76, Modanlı Matbaacılık, İkinci Baskı, Şubat - 2018, s.50. Sözleri Evren Seçkal tarafından gönderilen bu türkü 1.316 defa görüntülenmiştir.

Kaynağı aç

Bu sayfada bir sorun mu gördünüz?

Hata bildir