Taşkın Doğanışık'a

Bir ömür bağına fidanlar ektin

Varsın mezarında çiçekler açsın

Sesinde binlerce çocuk uyuttun

Başında divane bülbüller uçsun

Bilmedim feleğin sana kastını

Çok üzdün dünyada kalan dostunu

Laleyle sümbüller örtüp üstünü

Cenneti alaya bir seni seçsin

Gittiğin uzak yer sanki gurbetin

Erkenden içtiğin ecel şerbetin

İnsanlık vasfında olan heybetin

Sıratın üstünden sekmeden geçsin

Fizani söner mi Doğanışık'lar

Döner mi sözünden gerçek aşıklar

Mahşer-i ala da yanan ışıklar

Karanlık yollarda bir sana saçsın