Dikeni batınca bende kan aktı
Koklayamam gayri gülden vazgeçtim
Arıya güvendim canımı yaktı
Dilimi vurunca baldan vazgeçtim
İnsan mutlu olmaz yolun şaşınca
Darbe alır her engeli aşınca
KEklik gibi tuzaklara düşünce
Ellerim bağlandı koldan vazgeçtim
Gençken aklar düştü çileli başa
Ömür gelip geçer benziyor düşe
Susuz kaldı bağım emeğim boşa
Damarlar kurudu daldan vazgeçtim
Dünya alemini Saltan bilmedi
Kırküç yıldır eyvah yüzüm gülmedi
Gurbet acı tahammülüm kalmadı
Bıktım gezemiyom yoldan vazgeçtim