YÜRÜSÜN SEMAHINI SEMAH EYLESİN
DÖKSÜN GÜNAHINI NİYAZ EYLESİN
EY ŞAHİN BAKIŞLIM BÜLBÜL AVAZLIM
BİR ELİ KADEHLİ BİR ELİ SAZLIM
İŞTE BEN GİDİYOM KAL AHÛ GÖZLÜM
NE SEN BENİ UNUT NE DE BEN SENİ
YOLDA HARAMİ VAR ENGEL ARADA
UNUTMA BİZİ DE CEMDE SIRADA
KALIP GİDER AMA GÖNLÜM BURADA
NE SEN BENİ UNUT NE DE BEN SENİ
TA EZEL EZELDE SENİ SEVENDE
ŞU İKİ CİHANDA KEVN-Ü MEKANDA
MİZAN BAŞLARINDA ULU DİVANDA
NE SEN BENİ UNUT NE DE BEN SENİ
KUL HÜSEYNİM DER Kİ GÜL BENZİM SOLUK
SİNEMİZE YAZILMIŞTIR AYRILIK
VALLAHİ DOSTLARIM GÖNÜLLER BİRLİK
NE SEN BENİ UNUT NE DE BEN SENİ
YELDİRME
MEDET MEDET ALEMLERİ YARADAN
AKLIM EKSİK BANA MANA SÖYLEME
KAM YANINA VARAN KAMDAN SAYILIR
KAMDAN HABER ALIP BANA SÖYLEME (MEDET)
SEN BİR BEZİRGANSIN KALKMA YERİNDEN
YAĞLAR Yİ DE BALLAR AKSIN DİLİNDEN
SENİN EYİLİĞİNİ ALMAZLAR ELİNDEN
HATIRA DOKUNUR MANA SÖYLEME (MEDET)
PİR SULTAN ABDAL'IM BU BÖYLE OLUR
KALKMAZ AĞIR DAŞLAR YERİNDE KALIR
BİR EYİ BABA BİR SOYSUZ OĞL'OLUR
ÖLENE AĞLAMA VAR ONA AĞLA (MEDET)
HARAMİ : Yol kesen kimse, haydut.
KEVN-Ü MEKAN : Kainat, alem, dünya
KALIP: Beden, vücut.
KAM : Eski Türklerde kopuz çalan, büyücü ve din adamı (Şaman)